Weerzien met Philadelphia

30-06-2016

Vrijwilligers hebben vaak hun eigen drijfveer om zich in te zetten voor Villa Joep. Zo ook bestuurslid Paul Olden. Hierbij zijn persoonlijk relaas.

In januari 2011 vertrokken wij naar Philadelphia. Feline, toen net een jaar oud, was ‘schoon’ na de reguliere behandelingen in de VU. Ze was eligible voor immunotherapie in het Childrens Hospital of Philadelphia (CHOP). Floor was zwanger en zou in maart bevallen van onze tweede dochter, Olivia. Toen wij in Philadelphia aankwamen, lag de sneeuw meters hoog tegen de huizen. Na een paar da-gen wilde ik een fiets kopen. Je bent een Nederlander of je bent het niet. Halverwege mijn wandel-tocht naar de fietsenwinkel ben ik omgekeerd, omdat ik merkte dat mijn ogen bevroren raakten.

Feline sloeg zich dapper door de eerste cycle immunotherapie. De pijn werd bij iedere cycle erger en steeds zwaarder middelen waren nodig om de behandeling te kunnen voortzetten. Ik moest terug naar Nederland en vloog 1 maart weer naar Philadelphia; twee weken voor de uitgerekende datum. Olivia kwam twee weken te vroeg. Voor ik in het vliegtuig stapte, was de bevalling begonnen. Een uur nadat ik in Philadelphia aankwam, is Olivia geboren. Direct nadat we Olivia mee naar huis mochten nemen, moesten Floor en Feline zich melden in het CHOP voor de volgende cycle. Ik zorgde voor Olivia. Philadelphia was voor ons een rollercoaster.

Maar Philadelphia was ook de komst van de lente. Ineens. Alsof een knop werd omgedraaid. Fairmount Park stond vol in bloesem. We wandelden met Feline en Olivia in een double stroller langs de Schuylkill River. Tussen de cycli door gingen we een paar dagen naar de Pennsylvania Dutch, die met koetsjes en met de step door Lancaster reden. En Jack's Firehouse, ons favoriete restaurant, waar we de goede uitslagen vierden. En de invalide man, die hele dagen voor de slijter in zijn rolstoel zat te bedelen en voor een paar dollar bedankte met "God bless you my friend." En het yuppie echt-paar dat elkaar avond in avond uit in sushi-restaurant Umai Umai ontmoette. En natuurlijk onze bu-ren die goede vrienden werden. Julie, Katie, Lillie. En Sarah en Collin. Cape May, aan het strand. En helemaal aan het eind van ons verblijf dat moment dat de laatste cyclus succesvol was afgelopen en we weer naar Nederland gingen.

Deze vakantie gaan we terug. Feline is zes ("zeseneenhalf", zou zij onmiddellijk verbeteren). Olivia is vijf. Hun twee zusjes Lobje (12) en Emilie (2) gaan ook mee. Olivia reist op haar Amerikaanse paspoort. We gaan ook langs bij CHOP, waar we onze dokters en verpleegkundigen weer zullen zien. Soms, heel soms, loopt het met een kind met neuroblastoom stadium 4 goed af. Zoals met onze Feline. Dat aantal moet omhoog. Daar staat Villa Joep voor. Daar werken we met z'n allen aan.


Terug naar het overzicht

Op de hoogte blijven?

4x per jaar verschijnt de Villa Joep nieuwsbrief boordevol onderzoeksinformatie, achtergronden en nieuws over acties van onze stichting!

Enkele gegevens ontbreken of zijn onjuist

Het formulier kan nog niet worden verzonden omdat het nog niet helemaal (correct) is ingevuld.